Santurtziko San Joan jainkoarena Ospitalearen eta Juan Ciudad GKEaren laguntza solidarioari esker, Monroviako (Liberia) New Kru Town barruti pobretuko 40 emakumek arrakasta handiz amaitu dute xaboia, parafina, kloroa eta oihalak tindatzeko teknikak (“tie and dye”) ekoizteko trebakuntza-programa. Monroviako San Jose Ospitale Katolikoak bultzatutako ekimenak egoera ahulean dauden emakumeen autonomia ekonomikoa hobetzea eta haien familien autosufizientzia bultzatzea du helburu.

Proiektua 2024ko abendutik 2025eko maiatzera bitartean garatu da, eta aurreko edizioetan izandako eragin positiboaren ondoren, Erkidegoaren eskaerari erantzun zuzena eman zaio. Sei hilabetez, parte-hartzaileek prestakuntza teorikoa eta praktikoa jaso dute, material egokiz hornitua eta tokiko hezitzaileekin batera. Prestakuntza amaitzean, emakume guztiek jaso dute negozio txiki propioak abian jartzeko ziurtagiria eta hasierako kapitala, eta horrek esku-hartzearen iraunkortasuna indartzen du.

Esperientziak aldaketa nabarmena eragin du onuradunengan, eta orain benetako tresnak dituzte diru-sarrerak sortzeko, independentzia irabazteko eta familiaren ongizatea hobetzeko. Gainera, auzoko gizarte-ehuna indartu du, eta lider komunitarioak, osasun-langileak eta prestatzaileak gizarte-inpaktu handiko lankidetza-prozesu batean inplikatu ditu.

Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitaleak, osasunarekin eta testuinguru ahuletako garapenarekin konprometitutako emaile gisa, programa honen emaitzak ospatzen ditu, pobrezia, genero-berdintasuna, osasuna eta enplegu duina desagerrarazten laguntzen duena. Tokiko agintariek babesa eman diote proiektuari, eta jarraitzeko eskatu dute, baita prestakuntzarako espazio iraunkor bat eraikita ere.

Esperientzia horrek erakusten du nazioarteko lankidetzak eta ekintza komunitarioak errealitateak eralda ditzaketela eta gehien behar dutenei etorkizunerako aukera berriak eskain diezazkieketela.

New Kru Towni buruz

New Kru Town komunitatea Monroviako behartsuenetako eta arretarik gabeko komunitateetako bat da, oinarrizko osasun-zerbitzurik ez dagoelako eta ingurumen-saneamendua oso eskasa delako. Horrek biztanleen edateko uraren kontsumoari eragiten dio. Urak har dezakeen eremua denez, leku konplexua bihurtzen da euri-garaian. Erkidegoko egoera ekonomiko kaskarra dela eta, enplegu-aukerarik gabe, biztanleek ezin dituzte ordaindu beren osasun-zerbitzuak, eta, beraz, ez dute ugalketa- eta haur-osasunari buruzko osasun-hezkuntza jasotzeko aukerarik, hitzaldi horiek maizago ematen baitira osasun-zentroetan. Bertako arrantzaleak eta nekazariak ere badira. Langabezia-maila altua da gazteen artean, eta gutxi batzuek baino ez dute lan egiten erakunde batzuetan. Herrialdea oraindik ez da osatu 2014-2015eko Ebolaren krisitik, ezta 2020ko COVID-19aren krisitik ere, osasun-sistemaren narriadura handiagoa eragin baitzuen, gainbeheran zegoen ekonomiarekin eta atzerriko enpresa asko beren kapitaletatik eta esperientziatik ateratzearekin. Egoera hori larriagotu egin da birusaren agerraldiaren ondorioz, munduko ekonomia guztiei eragin baitie.

Hornidura elektrikoa arazo larria da herrialdean. Horren arrazoi nagusia 1990eko hamarkadako gerra zibilean presa hidroelektrikoa suntsitu izana izan zen. Hala ere, berriki hobekuntza handia gertatu da hornidura elektrikoan. Hobekuntza horri eusten bazaio, biztanleek diru-sarrerak sortzen dituzten enpresa gehiagotan jardun ahal izango dute.

Udalerri hori hain da zaurgarria, non urak transmititutako edozein gaixotasunek, hala nola kolerak, elgorriak, beherakoak eta abarrek, eragin larria izango baitu biztanleengan, eta guztietan haurrak dira gehien sufritzen dutenak.